Istota ludzka działa pod wpływem motywacji. Motywacje napędzają twojego szefa, twoich przyjaciół, a także ciebie. Tak samo jest w przypadku dziecka. Istnieją najróżniejsze motywacje, takie jak chęć zdobbycia wiedzy, zarobienia pieniędzy, bycia atrakcyjnym dla innych, dobrej zabawy albo unikania jakieś osoby… Wszystkie one dadzą się zwykle przypisać do którejś z trzech grup: nauka i rozwój, miłość i uznanie innych, ucieczka od dyskomfortu. Podobnie jak to jest u dorosłych, którzy poszukują sukcesu, satysfakcji, potęgi ekonomicznej albo miłości, chcąć jednocześnie uniknąć odrzucenia i krytyki, mózg dziecka również szuka w codziennym życiu zaspokojenia wewnętrznych potrzeb bezpieczeństwa, rozwoju i miłości. Kiedy dziecko się bawi, wypowiada swoje pierwsze słowa albo rysuje, jest motywowane przez pragnienie nauki i rozwoju. Kiedy objaśnia ci swój rysunek albo prosi, żeby sie z nim bawić, szuka twojej miłości i uznania. A kiedy chowa sie zawstydzone za twoją spódnicą, zabiera zabawkę jakiemus dziecku, bo ma na nią chęć, albo wścieka się, kiedy nie może osiągnąć tego, czego pragnie – stara sie uniknąć dyskomfortu.
Bardzo ważną częścią zadania stojącego przed rodzicem jest nauczenie dziecka, jak postępować zgodnie ze swoimi motywacjami bez wychodzenia poza ramy kultury, w której się żyje. Wiemy, ze w każdej kulturze i w każdym domu mogą obowiązywać nieco inne normy. Lubię kiedy moje dzieci po wejściu do mieszkania zdejmują buty i chodza boso, ale w innych domach normą jest wkładanie kapci. Można powiedzieć, ze reguł jest tyle, ilu jest rodziców, ale za przyswojenie sobie norm kulturowych i rodzinnych zawsze odpowiada ta sama część mózgu dziecka. Przyjęcie norm zaspakaja potrzebę pozostawania w harmonii z zasadami wyznaczonymi przez społeczeństwo i rodzinę, w której się żyje. Aby mózg zdołał skutecznie uporac się z tym zadaniem i umożliwił dziecku osiągnięcie celu- zgodność z ” regułami gry” – musza być spełnione dwa warunki. Po pierwsze, dziecko powinno otrzymac odpowiednią rekompensatę, kiedy zachowa sie właściwie. I po drugie, normy musza być czytelne, a granice określone, żeby dało się ich przestrzegać.
Fragment książki „Mózg dziecka. Przewodnik dla rodziców” Alvaro Bilbao.